HISTORIA STOWARZYSZENIA

Stowarzyszenie Pisarzy Polskich

kontynuuje tradycję dawnego, założonego w 1920 roku Związku Zawodowego Literatów Polskich.

Ta pierwsza organizacja polskich ludzi pióra, reaktywowana po wojennej przerwie w 1945 roku, przetrwała w pierwotnej formie do roku 1949, kiedy została pozbawiona syndykalnego charakteru i podporządkowana Ministerstwu Kultury w wyniku scentralizowania przez partię-państwo władzy nad wszystkimi dziedzinami życia.

Przyjęta wówczas urzędowa doktryna tak zwanego realizmu socjalistycznego w sztuce miała zarazem podporządkować kontroli także samą twórczość jako proces duchowy. W połączeniu z arbitralną cenzurą (działającą bez żadnych podstaw prawnych) oraz z systemem uzależnień, presji i represji stwarzało to warunki trudne do zniesienia dla pisarzy i budziło coraz częstsze protesty na kolejnych zjazdach, w wystąpieniach publicznych, listach zbiorowych i manifestacjach środowiskowych.

Coraz też częściej wielu pisarzy publikowało swoje utwory na Zachodzie (również pod pseudonimami), a od połowy lat siedemdziesiątych podejmowało współpracę z szybko rozwijającym się podziemnym "drugim obiegiem" wydawniczym.
Powstanie "Solidarności" i wywalczone przez nią w 1980 roku Porozumienia Społeczne przyniosły liberalizację także w sferze kultury. Na walnym zjeździe Związku Literatów Polskich w grudniu 1980 roku wybrano całkowicie niezależny Zarząd Główny.

Ogłoszenie stanu wojennego 13 grudnia 1981 roku gwałtownie przerwało tę tendencję. Związek Literatów Polskich, jak i wszystkie inne stowarzyszenia kulturalne, został zawieszony, a wielu pisarzy internowano lub aresztowano.
Pozostawieni na wolności członkowie Zarządu Głównego, organizując pomoc uwięzionym kolegom i ich rodzinom, podjęli jednocześnie próbę ocalenia samego Związku przez negocjacje z władzami w sprawie jego reaktywowania. Strona partyjno-rządowa domagała się ustąpienia dotychczasowych władz Związku, wydania publicznej deklaracji lojalności, wydalenia ze Związku pisarzy publikujących za granicą lub w "drugim obiegu".

Żądaniom tym towarzyszyła brutalna kampania oszczerstw i nacisków. Konflikt wykraczał daleko poza sprawy zawodowe i był w istocie fragmentem walki o prawa obywatelskie i demokrację, o wolność i godność ludzką.
Wobec oczywistego absurdu, którego Związek nie mógł nie odrzucić, strona partyjno-rządowa odstąpiła w ogóle od negocjacji, sięgając po środek ostateczny: jesienią 1983 roku w trybie administracyjnym Związek Literatów Polskich został rozwiązany, a na jego miejsce pod tą samą nazwą powołano nowy, który bezprawnie przejął wszystkie agendy, cały majątek i formalną rolę wcześniejszego (tego negocjującego).

Do tak podmienionej organizacji (niby tej samej, przez zawłaszczenie nazwy) mimo wszelkich zagrożeń przystąpiła tylko mniejszość dawnych członków; przeważająca większość wytrwała w niezależności, chociaż przez całe lata była pozbawiona przysługujących jej dóbr, własnej organizacji zwodowej, użytkowanych wcześniej budynków i pomieszczeń, zabezpieczeń oraz urządzeń, a indywidualnie - nawet środków do życia.

Wielkie historyczne przesilenie przyniósł dopiero rok 1989. 14 stycznia tegoż roku, jeszcze przed rozmowami Okrągłego Stołu, odbyło się ogólnokrajowe zebranie tej niezależnej (a ciągle pozbawionej praw) większości, na którym - pod zmienioną i odróżniającą się od istniejącego od 1983 roku Związku nazwą - powołano Stowarzyszenie Pisarzy Polskich.

Pierwszy (założycielski) zjazd Stowarzyszenia odbył się w Warszawie 31 maja 1989 roku. Delegaci demonstracyjnie wybrali Zarząd Główny w składzie niemal identycznym jak przed rozwiązaniem dawnego Związku Literatów Polskich.
Kolejny zjazd odbył się już w częściowo odzyskanej siedzibie byłego Związku, w Domu Literatury, 9 i 10 czerwca 1990 roku. Skład Zarządu Głównego został znacznie odmłodzony. Przyjęto statut wolny od wszelkich politycznych serwitutów.

Jednym z najistotniejszych jego paragrafów jest udostępnianie członkostwa Stowarzyszenia Pisarzy Polskich również pisarzom zamieszkałym poza granicami kraju. Większość z nich zechciała skorzystać już z tej możliwości.

(cyt. za: www.sppwarszawa.pl)

Stowarzyszenie Pisarzy Polskich Oddział we Wrocławiu

A oto kilka podstawowych informacji o wrocławskim SPP:
Oddział Sto¬warzyszenia Pisarzy Polskich we Wrocławiu jest oddziałem regionalnym, skupia bo¬wiem pisarzy mieszkających w południowo-zachodnim regionie kraju – od województwa zielonogórskiego po opolskie, a ilością członków przewyższają go tylko oddziały warszawski i krakowski.

Spośród 60 członków Wrocławskiego Oddziału SPP, większość związanych jest z Wrocławiem, pozostali mieszkają w większych i mniejszych miastach tego regionu, a czterech poza granicami kraju. W wyraźnej przewadze są wśród nich mężczyźni. Dla wszystkich twórczość literacka jest zajęciem pierwszoplanowym, ale najczęściej nie ona jest głównym źródłem ich utrzymania. Wielu jest pra¬ownikami naukowymi wyższych uczelni lub zajmuje się publicystyką i dziennikarstwem pracując w redakcjach pism i w wydawnictwach, kilku jest nauczycielami, kilku również reprezentuje zawody rzadziej uprawiane: sadownika, bibliotekarki, pilota, psychologa, aktora i reżysera oraz lekarza. Sporą grupę stanowią emeryci i renciści, bo – tego nie da się ukryć – przeważają wśród nich osoby już nie pierwszej młodości.

Pisarze zrzeszeni we Wrocławskim Oddziale Stowarzyszenia Pisarzy Polskich reprezentują różne poglądy filozoficzne i orientacje artystyczne oraz uprawiają prawie wszystkie gatunki literackie – od poezji i prozy, poprzez dramat i przekład literacki, po eseistykę, krytykę literacką i historię literatury.

Ich zbiorowy dorobek możliwy do określenia ilością opublikowanych książek obejmuje ponad 150 pozycji wydanych w ostatnich sześciu latach. Kilkanaście z tych książek przyniosło ich autorom laury o uznanym znaczeniu.

JERZY BOGDAN KOS